SPRZECIW WSKAZANY

Ciągłe narzekanie, oprócz drastycznego pogorszenia humoru, nie przynosiło nic w zamian. Może warto byłoby przeznaczyć energię na coś bardziej konstruktywnego?

Jedni od zawsze chcą być piosenkarzami, inni od urodzenia wykazują predyspozycje taneczne. Moje od zawsze także istniało, jednak związane było z zawodem nauczyciela. Podbieranie nowych zeszytów rodzicom tylko po to, aby założyć dziennik lekcyjny, wszystkich bawiło. Podobnie jak biurko zrobione z deski do prasowania, czy ławki – stare krzesła z przyklejonymi zdjęciami. Zabawnie przestało być, gdy tuż przed maturą stwierdziłam, że moja dziecięca pasja zostaje kontynuowana: „filologia polska: z miłości do książek, dzieci, a przede wszystkim – z miłości do siebie”. Na kibicowanie w drodze po sukces liczyć nie mogłam.

Wiele lat zajęło mi uświadomienie sobie, że nauczyciel to nie zawód, lecz powołanie i nieustająca pasja. Nauka zaś (bo trzeba spojrzeć także z tej strony) nie jest przekazywaniem suchych faktów, lecz zamierzonym przewodnictwem, które nie dzieje się przypadkowo. Czy z taką wiedzą i zapałem mogłam napotkać większe trudności? Owszem – okazało się nimi zderzenie z rzeczywistością.

Dlaczego tak niewielu z nas decyduje się odważnie zaangażować na rzecz zmiany edukacji szkolnej? Czy naprawdę musimy oglądać się na innych – tych leniwych Państwa Poważnych, którzy będą pracowali dopiero wtedy, gdy dostaną podwyżkę? Czekamy na to, aż przedstawiciele centrum oświatowego zmienią współczesną szkołę? Ja z tych rozgrywek się wypisuję. Kontakt z bydgoskimi placówkami edukacyjnymi uświadomił mi, że są ludzie, którym zależy na wyjściu naprzeciw rzeczywistości, zmian w środowisku kształcenia. Na co więc czekać?

Dzielenie się swoimi myślami w Internecie jest krokiem ku zmianom. Wprowadzanie innowacji w nauczaniu jest konieczne, jednak zdaję sobie sprawę, że wielu nauczycieli, w których sercach pojawia się bunt, często wybierają wersję „lepiej przemilczeć”. Powinniśmy przeciwstawiać się żądnym władzy, goniącym za poklaskiem „prestiżowcom”, jednak zmiany zacznijmy wprowadzać w najbliższym środowisku. Może najwyższy czas zacząć mówić publicznie o zjawisku moralnego zła w postawach niektórych pedagogów? Wszak „Przede wszystkim obserwuj dzieci, ucz się je rozumieć i kochać, dopiero wówczas nauczysz je czytać.”