MATURALNE KUPOWANIE

Egzamin ustny z języka polskiego wprowadzony w ramach reformy edukacji miał sprawdzić umiejętności językowe uczniów oraz dać im możliwość zaprezentowania pracy tworzonej przez kilka miesięcy. Cel, jak mówią młodzi, „całkiem spoko” – gorzej z jego realizacją.

Wpisanie w wyszukiwarkę internetową hasła „prezentacja maturalna” rozwiewa wszelkie wątpliwości, które pojawiają się u niedowiarków. Maturę zdaną na „przyzwoitym poziomie” można kupić już za 40 zł. Wystarczy znaleźć odpowiednie zagadnienie, zapłacić i poczekać na e-mail. Problemów nie stwarza także napisanie pracy na temat, którego nie znajdziemy w bazie – świetny pomysł na dorobienie nie tylko do studenckiej kieszeni, lecz także nauczycielskiej pensji.

O internetowych zasobach prezentacji maturalnych i handlu nimi wiedzą nie tylko uczniowie, ale także pedagodzy, którzy otwarcie krytykują ten sposób egzaminowania. Cóż się dziwić – to, że co roku poloniści starają się zmieniać tematy prezentacji maturalnych i kontrolują pisanie prac (w jakim stopniu – temat do dyskusji), nie oznacza, że uda nam się wygrać z internetową giełdą prac. 

Zaskakujące (może nawet przerażające) jest to, że nikt nie bierze pod uwagę wypowiedzi uczniów szkół średnich oraz absolwentów, którzy krytykują tę formę egzaminowania, uważając ją po prostu za niesprawiedliwą. Zadziwia także fakt, że części ustna egzaminu maturalnego z języka polskiego, choć obowiązkowa (z egzaminów ustnych mogą być zwolnione jedynie osoby niesłyszące), nie jest brana pod uwagę przez większość polskich uczelni podczas rekrutacji na studia. Jaki jest więc sens, aby istniała w takiej formie?                      

Hasło „Matura to bzdura” staje się coraz popularniejsze nie tylko wśród uczniów, lecz także nauczycieli. Czy kogokolwiek powinno to jeszcze dziwić? Wszak wielu z nich przyzwyczaja się do wymagań stawianych przez ludzi odpowiadających za poziom kształcenia w Polsce, a „po co robić coś ponad program”?