NIE DLA UCZNIA

Choć wielu z nas doskonale odróżnia to, co prawdziwe, od totalnych bzdur, powielamy błędy, nie ukrywając przy tym swojej satysfakcji. Przykłady szkolne, często irytujące, a zarazem pomijane w kategorii „problemów”, podają wiele tego typu zachowań. Wystarczy zadać sobie pytanie: Ile razy słyszeliśmy od nauczyciela, że w tej chwili mamy usiąść na swoim miejscu, ponieważ przerwa nie jest dla nas?

Czterdzieści pięć minut potrafi przeistoczyć się w wieczność. Wiedzą o tym uczniowie, którzy już na początku lekcji zastanawiają się, co będą robić. Pomysły są różne: sudoku, telefon komórkowy, czytanie przyniesionych z domu książek (o dziwo, także na języku polskim), rozmowy z koleżanką (popularne liściki, żeby nie drażnić nauczyciela)… Nie zapominajmy także o zawodach: wyścigach do ławek. Cóż, ci, którzy nie wykażą się sprytem, skazani są na „przody”, więc mniejsze możliwości do swoich działań.

Minuta za minutą, kółko za krzyżykiem, strona za stroną… – lekcja mija. Nadchodzi wymarzony dzwonek. Uśpieni monologiem uczniowie często nie mają nawet siły wybiegać na holl. Mozolnie podnoszą tornistry, niedbale wrzucają książki i… słyszą, że przerwa wcale nie jest przeznaczona dla nich. Oni powinni siedzieć i słuchać, bo ćwiczenie nie zostało wykonane. Jakim prawem ktokolwiek z nich pomyślał, że nadszedł czas na odpoczynek? „Kpina z nauczyciela, po prostu, kpina, moi drodzy!”.

Dla mnie jednak kpiną jest traktowanie młodzieży w taki sposób. Posuwanie się do hipokryzji, tłumacząc im, że przerwa istnieje tylko po to, aby wymienić dzienniki. Tłumacząc, jednocześnie jedząc kanapki, chodząc do toalety, rozmawiając z koleżanką, pisząc wiadomość, przeglądając gazetę, spacerując po korytarzu… Skoro przerwa nie ma takiego zastosowania, dlaczego jest nadużywana przez pracowników szkoły?

Ogromna rola odpoczynku ma znaczenie nie tylko w podstawówce czy gimnazjum. Doceniają ją także studenci, którzy po godzinie czy dwóch, przestają notować, zajmując się rzeczami niezwiązanymi z zajęciami. „Wyłączenie” przychodzi mimo chęci. Organizm po prostu domaga się tego, co mu się należy.

Pomimo pedagogiki, dydaktyki i psychologii, niektórzy nauczyciele nie posiadają elementarnej wiedzy w tej kwestii. Nie należy ich za to winić – wszak w szkole wszyscy powinniśmy się uczyć. Przestańmy więc milczeć w sytuacjach, które nie powinny mieć miejsca. Czasami zwrócenie uwagi w sposób kulturalny, rozmowa o potrzebach, są w stanie wiele zmienić. Gdy i to nie zadziała – szukajmy pomocy gdzieś indziej. Pewnym jest, że nie możemy zgadzać się z tymi, którzy racji nie mają.