WYKŁADOWCO, NIE NUDŹ!

Magia – trudno byłoby znaleźć trafniejsze określenie. Wszechstronnie wykształcone osoby, ludzie stanowiący (przynajmniej teoretycznie) przykład, określani często jako elita, wymyślili sposób idealnie pasujący do młodzieżowego hasła „Co zrobić, żeby się nie narobić, a zarobić”.

Niewielu z nas zdaje sobie sprawę, że już od czasów szkoły podstawowej mamy do czynienia z czarami. Dobre dusze, uczące nas matematyki, przyrody, języka polskiego czy historii, posiadają cudowny element, do którego wrzucona zostaje cała wiedza z danego przedmiotu. Dlaczego na uczelniach wyższych wykładowcy kontynuują ten dziwny trend?

Dla uczciwości, warto wspomnieć o wstępie. Przecież  początki, jak zwykle, są trudne. Idzie opornie. Trzeba usiąść przy biurku i zmarnować dzień, drugi, trzeci, dziesiąty. Szukanie, skracanie, przepisywanie. Wreszcie dumnie można spoglądać na swoje dzieło: magiczny zeszyt w pełnej okazałości. Teraz wystarczy zająć odpowiednie miejsce na sali wykładowej. I czytać, czytać, czytać. Co kilka minut podnieść głowę. W przypływie dobrego nastroju, przejść się po sali. Czasami kaszlnąć. „Dziękuję za uwagę. Do zobaczenia za tydzień.” – rzucone na koniec. Półtorej godziny odbębnione, wiedza przekazana, porządek na sali utrzymany, pieniądze zarobione – misja zakończona. Czy na tym polega wykład?

Powszechnie znana jest opinia dotycząca tego, że student rzadko kiedy pasjonuje się tym, co dzieje się na zajęciach. Uczniom zarzuca się brak zaangażowania, sceptyczne nastawienie oraz niekulturalne zachowanie. Często skargi te są zgodne z prawdą, jednak warto zastanowić się, czy winę za to ponoszą tylko studenci. Niektóre przedmioty są trudne do przyswojenia. Dorzućmy do tego wieczór oraz spokojny, cichy głos wykładowcy. Czy w takich warunkach możliwe jest siedzenie w jednym miejscu przez dwie godziny i zapisywanie z uśmiechem wszystkich informacji? Nie oszukujmy się, nie każdy z nas ma nadprzyrodzone zdolności. Przekonują się o tym choćby żacy, którym zdarzyło się zasnąć na wykładzie. Teraz otwarcie przyznają, że omijają takie zajęcia, uważając je za stratę czasu.

Sposobów na walkę z pasjonującymi wykładami jest wiele. Czytanie książek i gazet, gra w „państwa i miasta” czy „kółko i krzyżyk”, korespondencja ze znajomymi, rozwijanie zdolności plastycznych...  Biorąc pod uwagę kreatywność studentów (twórczość powstałą z przyczyny wykładowego uśpienia), trudno byłoby wymieniać je wszystkie. Narzuca się natomiast pytanie: Do czego sprowadzają się wykłady prowadzone na wielu uczelniach wyższych?  Dlaczego nadal wielu wykładowców potrafi „zachęcić” do przyjścia na wykłady tylko poprzez wzbudzenie strachu w postaci listy obecności?

Czasami (na szczęście!) za sprawą nauczycieli podchodzących do swojego zawodu w sposób profesjonalny, zajęcia stają się prawdziwą przyjemnością. Czym wykładowcy przyciągają słuchaczy? Oczywiście, podstawą jest wiedza, której przekazanie powinno być uznane za cel nadrzędny. Do tego warto dorzucić coś na „rozbudzenie” studentów. Sposobów na akademickie show jest wiele. Ożywiające mogą być zarówno animacje wzbogacone oprawą muzyczną, dołączone do prezentacji multimedialnej, jak i – wydawałoby się nic nie kosztujące – ciekawe anegdoty, wtrącenia, odpowiednia intonacja głosu.

Wbrew pozorom studenci chętnie chodzą na wykłady. Oczywiście, nie należy mylić miłych zajęć z tymi, na których wykładowcy sprawdzają obecność, aby zapewnić sobie sztuczne grono słuchaczy. Szczerą popularnością, zainteresowaniem, które nie jest zrodzone strachem, cieszą się lekcje prowadzone z pełnym zaangażowaniem  nauczycieli,  promieniujących pasją na kilometry. Niestety, nadal wielu wykładowców nie zdaje sobie sprawy z tego, że „Umysł nie jest naczyniem, które należy napełnić, lecz ogniem, który trzeba rozniecić”.